Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Steampunk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Steampunk. Pokaż wszystkie posty

Hoo, hoo motherfuckers - nowy wytwór moich rąk

Moja fascynacja sowami zaczęła chyba ostatnio przybierać niezdrowy kierunek. Wzmógł ją dodatkowo obrazek, znaleziony na kwejku. O, jak on strasznie mi się spodobał – zawierał w sobie zarazem sowę, jak i wzmiankę o kocie, w sumie to ta sowa zaczęła nawet dla mnie przypominać kota. A potem każda następna sowa stała się nagle uskrzydlonym mruczkiem. 


 "SOWY TO TAKIE LATAJĄCE KOTY!"

CZEŚĆ, LUBIĘ CIĘ

Niedawno byłam w moim ulubionym sklepie z półfabrykatami do biżuterii (przy odrobinie szczęścia reklama tego sklepu pokaże Ci się w pasku bocznym :P). Między różnymi fajnymi rzeczami wisiał tam woreczek strunowy, z patrzącą na mnie, jeszcze pustymi oczodołami, metalową sową. Któż by się nie zlitował nad jej nieszczęśliwym losem? 

Zapłaciłam za nią ciężkie pieniądze (całe dwa złote :P) i zaniosłam bidulę do domu. A cóż ja sowo z tobą pocznę? – pomyślałam. Sowa nie odrzekła nic na te smutne słowa i dalej milczała, chociaż te puste oczodoły przemawiały do mnie tysiącem próśb. Nie mogłam niestety zmienić od razu nieszczęśliwego sowiego żywota, więc położyłam ją po prostu na biurku. 

A JEDNAK MAM POMYSŁ...

Tego samego dnia, los uśmiechnął się do tego smutnego ptaszyska i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, przypomniało mi się, że mam całe pudełko zegarków. Jeszcze nie w kontekście sowy, oczywiście, ale był to już pewien krok naprzód. Przeglądałam sobie powoli wszystkie moje werki i jeden z nich zwrócił moją uwagę, ponieważ nijak nie pasował do pozostałych. 

Z reguły interesują mnie werki starych, nakręcanych zegarków, od nowych i często w połowie plastikowych, trzymam się z daleka. Jakimś cudem jednak między tymi starymi werkami, znalazł się jeden nowoczesny mechanizm na baterię. Co ty tu do cholery robisz? – zapytałam go w myślach, z nieskrywaną irytacją. 

Po oględzinach okazało się jednak, że może on tu wcale nie leży bez przyczyny. Werk był w zasadzie w całości metalowy i w sumie, wyjąwszy ziejące pustką miejsce na baterię zegarka, to wyglądał niczego sobie. Obok mnie wciąż leżała ta moja nieszczęsna sowa. Cóż, jej miedziany kolor nie od razu przywiódł mi na myśl steampunk (jeśli nie wiesz co to takiego, odsyłam do moich wcześniejszych postów na ten temat - STEAMPUNK), ale w momencie, kiedy miałam już otwarte pudełko z zegarkami, to w końcu musiał mi się tak skojarzyć. Aha, brillant idea! 

Rozgorączkowana od razu sprawdziłam, czy mechanizm pasuje do brzucha sowy, równie pustego, co jej oczodoły. Takkk, sukces. W tym momencie pojawiła się racjonalna myśl – czym ty to głupi Łosiu zamocujesz? Łosiowy racjonalizm raczył mnie obrazić, więc kazałam mu iść sobie w cholerę, sama natomiast ruszyłam po drut miedziany, chociaż nie do końca wiedziałam jeszcze, jak go użyję. 

EUREKA! - WYKONANIE

Moje próby montażu przypominały odrobinę jaskiniowca, walącego maczugą w coś tak długo, aż zadziała. Ale wiesz co? Cholera, zadziałało. Okazało się, że w mechanizmie są szczeliny, przez które z powodzeniem przewlekłam drut (w starych mechanizmach na próżno tego szukać, więc byłam zdziwiona, że drut pasuje tak idealnie), a później owinęłam boki sowy jego końcami i wszystko się trzymało, bez żadnego kleju. 

Lukę po baterii wypełniłam złotą zębatką i sowa zaczęła wyglądać nagle jakoś tak bardziej steampunkowo. Później smutne oczodoły wypełniłam kolejnymi zębatkami, a resztę dziurek (w które większość zdrowych na umyśle rękodzielników pewnie po prostu wkleja dżety :P) wypełniłam śrubkami, miniaturowymi przekładniami i wszelkimi innymi częściami zegarków, jakie miałam pod ręką, o średnicy mniejszej niż 2 mm. 

Na koniec dołączyłam zapięcie, bo chciałam sowę przypinać do dusika w kropeczki, którego część też się załapała na zdjęcie, ale to kiepski pomysł, bo zawieszka bardzo ciągnie wstążkę w dół i nie wygląda to estetycznie. Zamiast tego wieszam sowę po prostu na łańcuszku. W kolejnych postach pokażę, co przypięłam do dusika w zamian za to, ale to już bliżej świąt. Szlag, co za spoiler, haha :P Tymczasem zostawiam Cię z sową.



Wspominałam w poprzednim poście, że będę teraz podawała dokładnie czego używam, toteż linkuję prawie wszystko, czego użyłam (prócz zębatek itd., ponieważ po te trzeba się udać na bazarek, albo walczyć o nie na aukcjach na allegro, nie sposób podać dokładnego źródła).

Lista zakupów:
  • sowa
  • karabińczyk
  • drut
  • zębatki i inne części do zegarków 
  • werk zegarka, np. takiego (ale raczej chodzi mi o coś, co masz już w domu, chciałam Cię tylko naprowadzić, jakiego typu starego zegarka szukać)
  • klej uniwersalny
Wrócę,
Łosiek.

Oui, machines à monsieur

Mój poprzedni post o steampunku ukazał się bardzo dawno, tak dawno, że musiałam poświęcić chwilę czasu na to, żeby go odkopać. Wpis ten był mi potrzebny, ponieważ nie każdy musi wiedzieć dokładnie, co to jest steampunk, a właśnie tam starałam się to opisać. Jeżeli więc nie masz pojęcia, czym jest owo tajemnicze zagadnienie, a chciałbyś/chciałabyś swoją wiedzę o to wzbogacić, to KLIKNIJ, chociaż dokładna wiedza o tym nurcie nie jest aż tak potrzebna do przeczytania reszty notki.
Przechodząc do właściwej części posta, mam w domu dosyć spore ilości różnorakich części do zegarków. Są to wskazówki, zębatki, dekle, szkiełka, cyferblaty i tym podobne, ale najcenniejsze są oczywiści WERKI. I tych mam też w domu kilka. Czym jest werk? Otóż werk to mechanizm zegarka, ale nie interesują mnie werki współczesnych zegarków, bo są zwyczajnie brzydkie, część elementów często jest plastikowa. Prawdziwego wielbiciela steampunku zachwycają zegarki nakręcane, takie z metalowymi mechanizmami, z mnóstwem zębatek. Ostatnio pokazywałam. co zrobiłam z werku od zegarka mojego dziadka (tutaj), jest to okrągły mechanizm, więc bardzo łatwo było go jakoś zagospodarować. Co zrobić jednak z werkiem, którego kształt jest zbliżony bardziej do prostokąta? Pewnie mnóstwo rzeczy, ale mnie przez długi czas nie przychodziło do głowy nic sensownego. Do czasu. Ozdoby, które tworzyłam lub wymyślałam wcześniej, zakładały wykorzystanie werku jako jedynej gwiazdy danego przedmiotu. W takim razie werki, które nie były okrągłe nie nadawały się do żadnej bazy biżuteryjnej, ani do pierścionka, ani zawieszki, no w ogóle były do niczego. Jednak razu pewnego, wpadłam na pomysł, że mechanizm, który już mam, można by połączyć z innymi metalowymi częściami i stworzyć jakby zupełnie nowy mechanizm. Tak powstała moja ostatnia zawieszka, chociaż było z nią trochę problemu, bo mama zabrała mój jedyny słuszny klej do wszystkiego (czyli uniwersalny UHU, muszę zaopatrzyć się jeszcze w przezroczystą Poxylinę albo klej epoksydowy w strzykawce, takie moje must have), a poza tym małe elementy jakoś nie miały ochoty ułatwiać mi życia i wszystkie musiałam umieszczać pęsetą w żądanym miejscu po kilka razy. Ale dałam radę, a efekt przedstawiam poniżej:

https://www.facebook.com/NevermindFactory?fref=ts

Mechanizm dziadkowego zegarka wykorzystałam już jakiś czas temu, ale moja babcia przecież też nosi zegarki i nie inaczej było wtedy, kiedy miały one tak cudowne mechanizmy. Bardzo długo zegarek czekał na dokończenie, a i teraz cały czas zastanawiam się, czy nie powinnam w miejsce zapięcia wstawić kawałka gumki, chyba byłoby to wygodniejsze. W każdym razie jest to ostatnio moja ulubiona bransoletka i noszę ją na okrągło.

https://www.facebook.com/NevermindFactory?fref=ts

Z zegarka powyżej wyjęłam cyferblat i wskazówki, a potem obróciłam mechanizm tak, żeby ta strona, którą widzi się zwykle po usunięciu metalowego dekla, była widoczna przez szkiełko, ponieważ to ona właśnie jest najładniejsza. Mam jeszcze jeden mechanizm, z którego można zrobić podobną ozdobę.

Ostatnia rzecz, którą zrobiłam ma dość duży związek z poprzednią. Pisałam, że usunęłam z zegarka cyferblat i wskazówki. Żadna z tych części nie zginęła, zostały przeze mnie ponownie wykorzystane – zrobiłam z nich taki oto pierścionek:


https://www.facebook.com/NevermindFactory?fref=ts

Dołożyłam oczywiście jeszcze kilka wskazówek, no i cyrkonię pośrodku. Bardzo szybko 
i przyjemnie się go robiło, a pierścionek jest efektowny i dobrze wygląda na ręce. Ostatnio najchętniej wybieram właśnie ozdoby z zegarków, więc jest to jeszcze jedna z moich ulubionych ozdób.
Nie jest to mój ostatni post w temacie steampunku, mam nadzieję, że udało mi się nim Ciebie zainteresować. Mam w planach mnóstwo biżuterii w tym właśnie klimacie, a ukończenie moich steampunkowych gogli to tylko kwestia czasu.

Wrócę,
Łosiek.

Mechaniczna truskawka

Dzisiaj pragnę napisać o dwóch pierścionkach, które zrobiłam jakiś czas temu. Przy okazji także, jako że główną gwiazdą jednego z nich jest modelina, pochwalę się też jeszcze inną ozdobą, wykonaną z tego materiału.

Zatem pierścionki. Pierwszy to wykonana z masy termoutwardzalnej truskawka naturalnych rozmiarów. Trochę pomogłam tu sobie wykałaczką, mogłam dopracować nieco bardziej listki, ale było to moje pierwsze podejście do masy termoutwardzalnej. Jak na moje ówczesne umiejętności, wygląda nawet bardzo oględnie. 

Natomiast drugi… Nie namęczyłam się tu zbyt wiele, ale ma on dla mnie ogromną wartość, kto wie, czy nie największą ze wszystkich moich prac. Jest to steampunkowy pierścionek z mechanizmem zegarka. Werk pochodzi z zegarka mojego nieżyjącego już dziadka, z którym byłam bardzo związana. Był ze mną od najmłodszych lat i nawet po tak długim czasie, jaki minął, jest mi z tym wszystkim trudno. Dlatego pierścionek, który mogę mieć przy sobie zawsze i wszędzie, a zawierający jakąś małą cząstkę czegoś, co należało do niego, ma dla mnie ogromną wartość. 

Mechanizm odrobinę nie chciał pasować do bazy pierścionka, więc poprosiłam ojca o małą interwencję z wykorzystaniem szlifierki, jest to jedyna modyfikacja, jakiej się dopuściłam. Na dwóch dużych zębatkach, które można zobaczyć na zdjęciu, planowałam przyczepić cyrkonie, ale jest problem z tą większą, bo ciężko znaleźć cyrkonię o średnicy aż 10 mm.


Z modeliny zrobiłam też prezent dla mojego chłopaka – breloczek perkusisty. Sporo z tym było dłubania, pałeczki nie chciały ze mną współpracować i przy próbie zrobienia w nich dziurek kruszyły się na kawałki (jest to chyba wina materiału, sklepowa modelina dla dzieci zamiast masy termoutwardzalnej, to się musiało tak skończyć...).

Jakoś sobie z nimi poradziłam, pomalowałam całość, bo na elementach breloczka osadziła się biała substancja (– CaO, czyli tlenek wapnia, wytrąca się z twardej wody i osadza na figurkach, tworząc brzydki biały osad. Trzeba sobie jakoś z tym radzić, ja teraz filtruję wodę w specjalnym dzbanku). Z tego prezentu Kot również się cieszył.

Na największym bębnie napisałam „The Putyrills”, swego czasu znajomi mówili na niego Putyril, chociaż pojęcia nie mam dlaczego, a później dostał od nich „platynową płytę” na urodziny, z nazwą jego niby zespołu – postanowiłam do tego nawiązać. Chociaż mogłam użyć cieńszego pędzla, bo farba trochę się rozlała, ale tą wiedzę posiadłam już po fakcie.


Jeśli chodzi o masę termoutwardzalną, jest to dla mnie bardzo nowy materiał i wciąż się uczę, ale kolejny wpis o moich poczynaniach w tym kierunku będzie już znacznie lepszy.

Wrócę,
Łosiek.

Steampunk

Ten wpis chciałabym zacząć od małego wprowadzenia, jako że steampunk jest nurtem mało znanym w Polsce (co za tym idzie, NAPRAWDĘ ciężko jest zdobyć półprodukty, co zresztą wyjdzie, kiedy będę pisać o tworzonych przeze mnie goglach).

Zatem steampunk to odłam cyberpunku, gdzie inspiracja czerpana jest z epoki wiktoriańskiej i rozwoju technicznego, jaki miał miejsce w XIX wieku (stąd nazwa, ang. steam – para, odnośnik do epoki pary i żelaza). Różnica między steampunkiem a cyberpunkiem jest taka, że bohaterowie utworów żyją w świecie opartym na mechanice, a nie na elektronice, jak w cyberpunku. Steampunk to właściwie sposób na życie, nie ma chyba takiej dziedziny, w której nie można by się nim inspirować – istnieją steampunkowe zespoły muzyczne, moda, biżuteria, utwory literackie, gry itd. Boli mnie trochę, że w Polsce jest to nurt tak nierozpowszechniony, bo primo – zwyczajnie mi się podoba i secundo – na Amazonie można kupić np. gotowe zębatki, aparaty powiększające do gogli itp., a ja muszę swoje skupować po bazarkach i różnych innych takich. O goglach lepiej tu nie będę wspominać, bo ich droga do mnie i w ogóle wszystko o nich, to materiał na zupełnie inną notkę.

Przechodząc do meritum, przyznam szczerze, że jest to dla mnie nowe i nieznane pole do działania. Nieznane w takim znaczeniu, że dopiero zaczynam poznawać tajniki i inspiracje tego nurtu, ale bardzo mi się on podoba, mimo że to trudna sztuka tworzenia z metalu. Mówię tylko o tym materiale, bo na razie przedmiotem mojego zainteresowania jest przede wszystkim biżuteria. Przedstawiam moje dotychczasowe zmagania. Na zdjęciu: miedziana uszczelka, metalowy dekiel zegarka, stare szlifowane szkiełko, zębatki, wskazówki i inne metalowe części zegarków, plus kawałek drutu w charakterze zawieszki. Całość złożona w jedno za pomocą kleju uniwersalnego i cyjanoakrylowego (magicznego). Było ciężko, ale się udało. Oto zdjęcie:



W steampunku chodzi jeszcze o jedno – żeby przedmioty w tym stylu wykonane nie tylko wyglądały jak mechanizmy (bądź nimi zwyczajnie były), ale również poruszały się tak jak one, czego mnie się osiągnąć nie udało. Długa droga przede mną, zanim to osiągnę, ale kto wie…

Wrócę
Łosiek.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...